Opis
Ihara Saikaku był jednym z najwybitniejszych prozaików XVII- -wiecznej Japonii, który potrafi ł nie tylko wyzwolić się z ograniczeń tematycznych i językowych, narzuconych przez tradycyjne gatunki literackie1, ale i stworzyć nowy gatunek w epice japońskiej, zwany ukiyozōshi – „zeszytami ulotnego świata”, wpisujący się w nurt literatury obyczajowej.
Do XVII wieku literatura japońska miała charakter wysoce elitarny. Była tworzona dla wąskiej publiczności, jaką w okresie prymatu kultury dworskiej (VIII–XII wiek) stanowiła arystokracja, zaś w okresie dominacji kultury samurajskiej (XII–XVII wiek) – warstwa wykształconych wojowników. Iharze Saikaku udało się przełamać elitarność literatury i wprowadzić do niej opis życia zwykłych mieszkańców miast oraz wykreować odmienny typ bohatera literackiego – mieszczanina nienależącego do uprzywilejowanej klasy rządzącej. Przez 22 lata twórczej działalności Saikaku stworzył 25 utworów o różnorodnej tematyce, pisał bowiem o miłości, etosie pracy i pieniądzach, o samurajach i ich obowiązkach, a nawet historie o duchach
i zjawach. Wśród najwybitniejszych jego dzieł, będących zarazem podstawowym materiałem źródłowym w tej książce, można
wymienić: debiutanckie Kōshoku ichidai otoko (Życie miłosne mężczyzny, 1682), Kōshoku gonin onna (Pięć kobiet i ich życie miłosne, 1686), Kōshoku ichidai onna (Żywot kobiety swawolnej, 1686), Nippon eitaigura (Wieczysty skarbiec japoński, 1688) czy Seken munesan’yō (Świat obrachunków, 1692). W 1968 roku UNESCO wpisało Iharę Saikaku na listę najwybitniejszych twórców japońskich, umieszczając go na trzecim miejscu, za Murasaki Shikibu (X–XI wiek), autorką Genji monogatari (Opowieść o księciu Genjim, 1008) i Natsume Sōsekim (1867–1916), autorem Jestem kotem (Wagahai wa neko de aru, 1905–1906).
